امروز برابر است با :27 خرداد 1403

داریوش اسدزاده

داریوش اسدزاده، بازیگر سینما و تلویزیون در 1 آذر سال 1302 در کرمانشاه متولد شد.

داریوش اسدزاده، بازیگر سینما و تلویزیون در 1 آذر سال 1302 در کرمانشاه متولد شد.

زندگی و تحصیلات

داریوش اسدزاده، فارغ التحصیل معادل دکترای رشته ادبیات هنر در آمریکا با تایید دانشگاه تهران می باشد، دارنده نشان درجه یک هنر، استاد دانشگاه و بازیگر قدیمی می باشد.

پدرش ارتشی و زاده‌ی و بزرگ شده خیابان ری تهران بود. او فرزند نخست خانواده و دارای دو خواهر و یک برادر بود. او تا پنج سالگی به‌همراه خانواده، در کرمانشاه زندگی کرد و در سال ۱۳۰۷ همراه با خانواده به تهران بازگشت. دوره ابتدایی را در “دبستان ترقی” و دبیرستان را در دارالفنون به پایان برد. سپس وارد دانشکده بازرگانی و دارایی شد.

داریوش اسدزاده در کودکی به همراه پدرش به دیدن تئاتر می‌رفت. هر هفته درسش را به خوبی می‌خواند تا پدرش برای تشویق، او را به دیدن تئاتر ببرد. بعدها که بزرگتر شد عاشق هنر شد. پدرش که خود او را با هنر نمایش آشنا کرده بود، به‌شدت با کار هنری مخالف بود و از او می‌خواست تا آموزش نظامی ببیند و صاحب مقام و منصب شود. اسدزاده در جوانی ویولن می‌نواخت و طبع شعر هم داشت، اما به‌دلیل مخالفت شدید پدر مجبور شد موسیقی را رها کند. او پس از پایان دوره‌ی دبیرستان، این بار به دور از چشم پدر، وارد نخستین دوره هنرستان هنرپیشگی شد و هم‌زمان برای خاطر جمعی پدرش به دانشگاه نیز رفت. هنرستان هنرپیشگی که زیرنظر سید علی نصر اداره می‌شد نخستین مدرسه‌ی حرفه‌ای تئاتر در ایران بود و از بطن آن تئاتر تهران (نصر) گشایش یافت. مدتی نگذشت که برای بازی در نمایشنامه‌های رادیویی که توسط فضل‌الله بایگان اجرا می‌شد، به رادیو ایران رفت. در آن زمان شمار کمی از مردم در خانه‌های خود رادیو داشتند. از این رو پدر اسدزاده خبر بازیگری پسرش را در آن نمایش‌ها، نه از رادیو که از زبان آشنایان شنید و او را به جرم “مطرب شدن” به خانه راه نداد تا آنکه بعد از یک ماه، با وساطت اقوام، به خانه برگشت. پدر با آنکه از راهی که پسرش انتخاب کرده بود راضی نبود، اما رفته رفته با آن کنار آمد. در سال ۱۳۲۳ در زمانی که احمد قوام نخست‌وزیر ایران بود به استخدام وزارت دارایی درآمد و در آنجا نیز از گوشه و کنایه‌های همکارانش که او را مطرب می‌خواندند، در امان نبود.

داریوش اسدزاده از سال ۱۳۲۱ کار در تئاتر را با بازیگری، کارگردانی و نویسندگی در تئاتر تهران (نصر) و دهقان (لاله‌زار) آغاز کرد. نخستین بازی حرفه‌ای او بر صحنه تئاتر در سال ۱۳۲۱، در نمایشی به نام “لیلی و مجنون کمدی” به نویسندگی و کارگردانی معزدیوان فکری بود. “تئاتر تهران” نخستین جایی بود که اسدزاده در آن بازی کرد. این تئاتر نخستین مکان ثابت و دائمی بود که در ایران برای تئاتر کلاسیک ساخته شده بود و این استاد بزرگوار در همه سال‌ها مدیریت این تئاتر را هم برعهده داشت و از تأثیر گذاران آن دوران طلایی تئاتر به‌شمار می‌رفت که سه رکن اساسی تئاتر یعنی نویسندگی (ترجمه) کارگردانی و بازیگری را گاه همزمان و گاهی در یک رشته نمایشی را به صحنه می‌برد.

پس از آن در سال ۱۳۲۸، کار در سینما را با فیلم همسر مزاحم آغاز کرد. داریوش اسدزاده همچنین در سال ۱۳۳۵، از طرف اداره کل هنرهای زیبای ایران برای بزرگترین جشنواره بین‌المللی تئاتر به پاریس فرانسه فرستاده شد و به مدت سه ماه به پژوهش و مطالعه پرداخت. پس از بازگشت به ایران، از طرف رادیوی ایران دعوت بکار شد. از آنجایی که او به تئاتر علاقه‌ی زیادی داشت، به نویسندگی و کارگردانی نمایشنامه‌هایی چون: ازدواج فوری، سه زندانی، هنرپیشه، پرواز دخترها، میشل استروگف و مسیو ژوزف و… که شمار آن‌ها به ۲۰ نمایشنامه می‌رسد و ایفای نقش در ۲۰۰ نمایش پرداخت. در بازدیدی که هنرمندان آمریکایی از تئاترهای ایران داشتند، هنر او (کارگردانی، نویسندگی، و بازیگری) در دید آن‌ها بی‌همتا آمد و در سال ۱۳۴۶، به دعوت یک شرکت فیلم‌سازی آمریکایی در شهر مینیاپولیس، رهسپار ایالات متحده آمریکا شد و در فیلم در آمریکا اتفاق افتاد به ایفای نقش پرداخت و علاوه بر آن در نوشتن فیلم‌نامه فیلم با جواد قائم‌مقامی (کارگردان فیلم) مشارکت کرد. این فیلم در در همان سال‌ها در ایران به اکران عمومی درآمد.

او که از همان آغاز با جدیت کار هنری را در پیش گرفته بود، همزمان به عنوان کارمند وزارت دارایی نیز کار می‌کرد. نهایتاً در سال ۱۳۴۸، با توجه به حجم بالای فعالیت‌هایی که در وادی نمایش به او پیشنهاد می‌شد و با وجود آنکه پست بالایی در وزارت دارایی داشت، تقاضای بازنشستگی داد و پس از آن به کار هنری که به آن علاقه داشت پرداخت.

داریوش اسدزاده در سال ۱۳۵۱ به عضویت هیئت مدیره‌ی سندیکای سینمای ایران درآمد. در سال ۱۳۵۵، برای مطالعه و پژوهش در امور تئاتر، به همراه خانواده‌اش به آمریکا رهسپار شد. در زمانی که در لس آنجلس زندگی داشت در یک مینی‌مارکت (مغازه خواربارفروشی) و جایگاه سوخت سرمایه‌گذاری کرد اما ورشکست شد. در سال ۱۳۶۵ به ایران بازگشت و بار دیگر در زمینه‌ی بازیگری در تئاتر و سینما به ایفای نقش پرداخت. او در سال‌های ۱۳۷۹ و ۱۳۸۰ به ریاست انجمن بازیگران ایران منصوب شد و همچنین به مدت پنج دوره، عضویت داوران خانه سینمای ایران را بر عهده داشت. نگارش در زمینه‌ی تاریخ تئاتر، از جمله فعالیت‌های مورد علاقه‌ی او بوده که می‌توان به کتاب‌های تماشاخانه تهران، سیری در تاریخ تئاتر ایران و برگ‌های خواندنی: گزینشی از رویدادهای تاریخی اشاره کرد. کتاب دیگری که در دست نگارش دارد، تاریخ تئاتر ایران از لاله زار تا شانزلیزه نام دارد. او همچنین جوایز و تقدیرنامه‌های فراوانی را از دولت‌مردان، استادان و صاحب‌نظران دریافت نموده‌است.

اسدزاده در سال ۱۳۷۷، در فیلم کوتاه دایره ساخته محمد شیروانی بازی کرد که این فیلم منتخب منتقدان بین‌المللی جشنواره کن در سال ۱۹۹۹ میلادی شد.

در سال ۱۳۹۵ ابراهیم شفیعی، فیلم مستند “زندگی و دیگر هیچ” را، درباره‌ی زندگی داریوش اسدزاده و در تقدیر از هفتاد سال فعالیت او در سینما، ساخت.

در سال ۱۳۹۵ در سریال روزنه آبی به کارگردانی فرزاد فره وشی حضور داشت که این سریال پس از ۹ سال تولید (از سال ۱۳۸۶) در شبکه نمایش خانگی منتشر شد. این سریال با حضور یا همکاری ۳۰۱ نفر از هنرمندان ایران اولین سریال تحلیلی پژوهشی درباره‌ی شکلگیری تاتر نوین ایران است که بهمن مفید، مرتضی عقیلی، محمدعلی کشاورز، علی نصیریان، بهزاد فراهانی، بهروز بقایی، ژرژ پطروسی، جعفر والی، پرویز بهرام، مهتاج نجومی در آن حضور دارند.

دریافت نشان درجه یک هنری

داریوش اسدزاده در سال ۱۳۹۱ از محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور وقت ایران، نشان درجه یک فرهنگ و هنر دریافت کرد. او در دوران زندگی در آمریکا، پژوهش‌هایی در دانشگاه انجام داد و دوره‌هایی را طی کرد که مدرک معادل آن از سوی دانشگاه تهران به عنوان دکترا در رشته “ادبیات هنر” ارزیابی شده‌است.

نویسنده و مؤلف کتاب

سیری در تاریخ تئاتر ایران (قبل از اسلام تا سال ۱۳۵۷). تهران: آوردگاه هنر و اندیشه، ۱۳۹۰.

برگ‌های خواندنی: گزینشی از رویدادهای تاریخی. تهران: نشر افراز، ۱۳۹۲.

تماشاخانه تهران به روایت داریوش اسدزاده. تهران: نشر افراز، ۱۳۹۴.

خاطرات طهران، تهران: نشر فاصله، ۱۳۹۷. (با نام پیشین تهران و خاطراتش)

لاله‌زار و خاطرات (با نام پیشین از لاله‌زار تا شانزه‌لیزه)

نویسنده

  • 1350 – در آمریکا اتفاق افتاد
  • 1395 – چمدان

تئاتر

  1. سه زندانی
  2. پرواز دخترها
  3. هنرپیشه
  4. ازدواج فوری
  5. میشل استروگف و مسیوژوزف
  6. پروفسور سوسول
  7. شهر ما

سینما

  • 1333 – همسر مزاحم
  • 1335 – کلاه غیبی
  • 1338 – آقای شانس
  • 1339 – صفرعلی – سعید نیوندی
  • 1343 – چهار تا شیطون
  • 1343 – آقای قرن بیستم – سیامک یاسمی
  • 1343 – جاهل ها و ژیگول ها
  • 1344 – پاسداران دریا
  • 1344 – دزد بانک
  • 1344 – سه تا بزن بهادر
  • 1345 – آقا دزده
  • 1345 – دختر کدخدا
  • 1345 – دو انسان
  • 1345 – شوخی نکن دلخور می شم
  • 1345 – لیلاج
  • 1345 – مرد نامرئی
  • 1345 – مومیایی
  • 1346 – آشیانه خورشید
  • 1346 – حقه بازان
  • 1346 – دنیای قهرمانان
  • 1346 – سوغات فرنگ
  • 1346 – عمو سبزی فروش
  • 1346 – مرد بی ستاره
  • 1346 – یکه بزن
  • 1347 – تونل
  • 1347 – دختر شاه پریون
  • 1347 – دلاور دوران
  • 1347 – لوطی قرن بیستم
  • 1347 – من شوهر می خواهم
  • 1348 – پهلوان پهلوانان
  • 1349 – میوه گناه
  • 1349 – دور دنیا با جیب خالی
  • 1350 – مبارزه با شیطان
  • 1350 – وحشی جنگل
  • 1350 – در آمریکا اتفاق افتاد
  • 1350 – راز درخت سنجد
  • 1351 – خردجال
  • 1351 – فتانه
  • 1352 – جعفر جنی و محبوبه اش
  • 1352 – خوشگذران
  • 1352 – زنجیری
  • 1352 – شلاق
  • 1352 – علی کنکوری
  • 1352 – قربون زن ایرونی
  • 1352 – کی دسته گل به آب داده؟
  • 1352 – ناخدا با خدا
  • 1353 – حسین آژدان
  • 1353 – دروغگوی کوچولو
  • 1353 – سازش
  • 1353 – عروس پابرهنه
  • 1353 – مرغ همسایه
  • 1354 – تیرانداز
  • 1354 – رفیق
  • 1354 – ممل آمریکایی
  • 1357 – زن و زمین/خوش غیرت
  • 1366 – گل مریم – حسن محمدزاده
  • 1367 – آخرین لحظه
  • 1367 – ارثیه
  • 1368 – زمان از دست رفته – پوران درخشنده
  • 1370 – دو نیمه سیب – کیانوش عیاری
  • 1371 – رابطه پنهانی – جهانگیر جهانگیری
  • 1372 – شاهین طلایی – قدرت الله صلح میرزایی
  • 1372 – همسر – مهدی فخیم زاده
  • 1372 – بلوف – ساموئل خاچیکیان
  • 1373 – روز شیطان – بهروز افخمی
  • 1373 – سفر به خیر – داریوش مودبیان
  • 1378 – بوی کافور، عطر یاس – بهمن فرمان آرا
  • 1381 – آبادان
  • 1381 – کفش های جیرجیرک دار – شاپور قریب
  • 1384 – این ترانه عاشقانه نیست
  • 1384 – ستاره ها 3:ستاره بود
  • 1386 – جعبه موسیقی
  • 1387 – خاطره
  • 1390 – دوازده صندلی
  • 1390 – قلاده های طلا
  • 1391 – ساکن خانه چوبی
  • 1393 – رفقای خوب
  • 1393 – یتیم خانه ایران
  • 1393 – مرگ در می زند
  • 1393 – سلام پدر بزرگ
  • 1394 – 50 کیلو آلبالو
  • 1394 – مستند زندگی و دیگر هیچ
  • 1395 – شکلاتی

تلویزیون

  • 1374 سوخته دلان بهروز طاهری
  • 1374 آرزوی پردردسر محمود جعفری
  • 1374 داستان یک شهر خسرو معصومی
  • 1374 خانه های شاد خسرو معصومی
  • 1374 سمندون ناصر هاشمی
  • 1375 فروشگاه احمد بهبهانی
  • 1375 خانه سبز
  • 1376 همه فرزندان من محمد دستگردی
  • 1376 آخرین بازمانده مهدی قاسمی
  • 1376 قصه های چهار فصل ؟
  • 1376 بافته های رنج مجید بهشتی
  • 1378 مهاجمین ؟
  • 1375–1378 آژانس دوستی گروه کارگردانان
  • 1377 روزگار جوانی شاپور قریب اصغر توسلی
  • 1378 یکی بود، یکی نبود جواد ارشاد
  • 1379–1380 چراغ جادو همایون اسعدیان
  • 1379 داستان های نوروز مرضیه برومند
  • 1379 پانزده مسافر مهدی طاهری
  • 1379 دختران اصغر توسلی
  • 1380–1381 لحظه قاصدک ایرج حبشی
  • 1380 خانه آرزوها حسین سهیلی زاده
  • 1380 روزهای آرزو شاهرخ حمیدی مقدم
  • 1380 رستوران خانوادگی حسین سهیلی زاده
  • 1381 مهمان پذیر طوبی منوچهر پوراحمد
  • 1381 مدرک اصلی مهدی صباغ زاده
  • 1381 هیچ کس حمیدرضا حافظی
  • 1381 قصه های شبانه سعید آقاخانی
  • 1382 رانت خوار کوچک حسین سهیلی زاده
  • 1382 این سه نفر اصغر توسلی
  • 1382 عروس پویان طایفه
  • 1383 عشق گمشده حسین سهیلی زاده
  • 1383 بابای خجالتی شاپور قریب
  • 1383 دیروز، امروز، فردا مسعود شاه محمدی
  • 1384 بوی گل های وحشی حسینعلی لیالستانی
  • 1384 و خدا عشق را آفرید مسعود شاه محمدی
  • 1386 یک وجب خاک علی عبدالعلیزاده
  • 1386–1387 بی گناهان احمد امینی
  • 1386 خواستگاران مهدی مظلومی
  • 1387 بچه های دهکده محمد باقری نیکو
  • 1387 همه بچه های من مرضیه برومند
  • 1388 تله فیلم گنج خانه سفید شاهد احمدلو
  • 1388 تله فیلم گور به گور بهرنگ توفیقی
  • 1388 زمین انسانها ابوالحسن داوودی
  • 1388 هوش سیاه – سری اول مسعود آب پرور
  • 1388 گاوصندوق مازیار میری
  • 1388 دفترخانه شماره 13 سید وحید حسینی
  • 1389 تله فیلم شغل شریف سیداحمد حسنی
  • 1389 تله فیلم یه قندون نمک منوچهر صفرخانی
  • 1390 چمدان خسرو ملکان
  • 1390 مهمانان ویژه سید جواد رضویان
  • 1390 تله فیلم مأموریت غیرممکن جواد رجب زاده
  • 1391 تله فیلم شاعر و برادران عباس مرادیان
  • 1393 سی و نه هفته مرتضی هرندی
  • 1392–1393 قاب خاطره حجت ذیجودی
  • 1394 نفس شیرین سیامک خواجه وند
  • 1394 دردسرهای عظیم 2 برزو نیک نژاد
  • 1395 گشت ویژه مهدی رحمانی
  • 1395 چرخ فلک احسان عبدی پور

فیلم کوتاه

بیماری و درگذشت

داریوش اسدزاده در آبان ماه سال ۱۳۹۷ بر اثر احساس درد در ناحیه قفسه سینه در بیمارستان بستری شد. مدتی بعد به دلیل سرطان مثانه تحت عمل سیستوسکوپی قرار گرفت و پس از یک روز استراحت روانه خانه شد. او بار دیگر در تیرماه سال ۱۳۹۸ با مراجعه به پزشک و پس از چکاپ‌های لازم با توصیه پزشکان در بیمارستان بستری شد و پس از ۱۴ روز به منزل رفت. او که در دوران کهنسالی بارها می‌گفت آرزو دارد یک قرن را سپری کند، سرانجام در ۳ شهریور ماه سال ۱۳۹۸ در منزل و در سن ۹۶ سالگی درگذشت. پیکر او در ۵ شهریور ماه سال ۱۳۹۸ از مقابل خانه هنرمندان ایران تشییع و در کنار مزار غلامحسین نقشینه به خاک سپرده شد.

داریوش اسدزاده

عکسی از داریوش اسدزاده در جوانی

داریوش اسدزاده

عکسی از داریوش اسدزاده در فیلم یکه بزن در سال 1346

داریوش اسدزاده

عکسی از داریوش اسدزاده به همراه بیگ ایمانوردی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.